เคยไหม.... ที่สมองสั่งให้ทำอะไร
แต่หัวใจกลับไม่ยอมทำตาม
มันนานแล้วนะสำหรับเรื่องของเรา
ที่ฉันเองก็เข้าใจว่ามันไม่อาจจะเป็นไปไม่ได้อีก
คุณเองมีชีวิตในโลกของคุณ
ที่ต่างจากฉันมากมาย ฉันรู้ ฉันเข้าใจ แต่ฉันเองก็ไม่อาจตัดใจจากคุณเลย
ฉันยังอยากได้ยินเสียงคุณทุกวัน
ฉันยังอยากเห็นหน้าคุณ ฉันยังกระตือรือร้นในเรื่องที่เป็นคุณ
คุณคะ...
เราไม่ควรเจอกันเลย เหมือนที่ฉันเคยบอกคุณวันนั้น
แต่ในวันนี้เราก็ยังคุยกันทุกวันเหมือนเดิม
แต่ต่างกันแค่ความห่วงใยที่วันนี้คุณไม่มีเหลือให้ฉันเลย
มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอะไรที่อยู่ใกล้แค่ปลายตา
แต่ไม่อาจเอื้อมมือไขว้คว้าได้
สุดท้าย....
ฉันเองก็ต้องกลับมานอนร้องไห้คนเดียว ทุกที
ฉันเจ็บ ฉันทุรนทุราย มันคือสิ่งที่คุณไม่เข้าใจ
คุณคิดแค่ คุณไม่อยากเสียเพื่อนที่ดีอย่างฉันไป
ฉันคิดแค่ ทำอย่างไรให้คุณกลับมาเป็นเหมือนเดิม
สมองฉันสั่งให้ทิ้งทุกสิ่งแล้วเดินจากคุณไป
แต่หัวใจฉันบอกให้อยู่เคียงข้างคุณไม่ว่าฐานะอะไรก็ตาม
คุณพูดกับฉันว่า ฉันกำลังจะเรียนจบ
ฉันกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันจะต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง
แต่คุณคงลืมไป ว่าฉันเองก็ยังต้องการกำลังใจ ต้องการใครมาดูแล
ซึ่งฉันก็รู้ดี ว่าคุณไม่เต็มใจที่จะทำ
หรือบางทีฉันเองอาจเข้มแข็ง
เกินกว่าที่คุณจะสัมผัสได้ว่าฉันอ่อนแอ
และฉันก็ยังสามารถดูแลตัวเองได้
แม้จะปราศจากเงาของคุณ
แต่ก็คงไม่เป็นไร
ฉันยังยืนตั้งฉากอยู่บนโลกได้ถึงวันนี้ วันที่คุณไม่เคยดูแล
และถ้าวันพรุ่งนี้ที่ชีวิตฉันจะลืมชื่อคุณฉันก็คงจะไม่ตาย
