หลังจากที่เมื่อคืนนอนตี สี่
ต้องทำงานให้เสร็จ แต่สุดท้ายก็ไม่เสร็จอยุ่ดี
จากคนที่นอนไม่เกินเที่ยงคืน
กว่าจะตื่นปาเข้าไป 11 โมง
ไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่เลยวันนี้ รู้สึกมึนๆ ยังไงก็ไม่รู้
รีบลุกขึ้นมายังไม่ล้างหน้าล้างตา ก็เปิดคอม
ออนเอ็มไว้ ทักเพื่อนที่ออน แล้วก็เริ่มทำงาน
เดินไปเดินมา หาอะไรกิน เตรียมอาบน้ำ
ตึ่ง...ตึ่ง...ตึง...
เสียงเอ็มดัง กลับมาดู
อ๋อเพื่อนที่ทักม่ะกี้ ตอบกลับมา
คุยกันบ้าง ทำงานบ้าง
แต่.....
คำพูดของเธอแค่เพียงประโยคเดียว
มันกลับทำให้ฉันเหมือนหมุนคว้างกลางอากาศ
คล้ายๆกับโดนอะไรหนักๆหล่นไส่
มึนๆ ตื้อๆ
นานเท่าไหร่ก็จะรอ
มันคงเป็นคำพูดประโยคเดียวมั้งที่ทำให้สติที่มีอยู่น้อยนิดแตกซ่าน
ความจริงคืออะไร
มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
เป็นเพื่อนกันอย่างที่เคยเป็นคงดีที่สุดแล้ว
ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นอย่างที่ควรจะเป็น
เค้าคนนั้นเคยบอกฉันไว้
ฉันไม่เคยก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งหัวใจตัวเอง
มันถึงเวลาที่เธอควรจะยอมรับความจริง
ฉันไม่อยากให้เธอหลอกตัวเอง ว่ายังพอมีหวัง
ขอโทษที่ฉันต้องพูดตรงๆ
ฉันได้พิมพ์อะไรออกไปเนี่ย แต่ยังไงเธอก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี
ฉันยอมรับความเป็นผู้หญิงใจร้ายดีกว่า
ฉันอาจเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนึงในโลกใบนี้ ที่มีเธอมั่นคงกับฉันมา 8 ปี
แต่...
ฉันเองก็รู้สึกว่าฉันโชคร้าย ที่เค้าคนที่ฉันรักไม่ได้สนใจฉันเลย
ฉันต้องทำร้ายคนดีๆอีกสักกี่คนกันนะ
ทั้งๆที่เค้าจริงใจกับฉันซะขนาดนี้
บางทีมันอาจจะเป็นบาปกรรมที่ฉันได้ทำไว้มั้ง
ฉันอาจทำร้ายใครต่อใคร
แต่ฉันอยากให้เธอยอมรับความจริง
อย่าอยู่กับความหวังที่มันไม่มีทางเป็นจริง
ฉันอาจดูเป็นผู้หญิงใจร้าย
แต่ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่าฉันหวังดี
ใครจะรู้ล่ะว่าใจของผู้หญิงใจร้ายคนนี้
มันต้องกรีดร้อง ทุรนทุรายมากแค่ไหน
ที่ทำให้เพื่อนคนนึง เสียใจด้วยน้ำมือขอตัวเอง
ฉันเสียใจที่มันต้องเป็นอย่างนี้
ฉันอยากรักทุกๆคนที่รักฉัน
แต่...
ในหัวใจฉันรักคนได้แค่คนเดียว
คือ เค้าคนนั้น
ไม่อาจแบ่งให้ใครได้อีกแล้ว ไม่ว่ามันจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม
บางทีการพูดคำว่า รัก กับใครสักคนว่ายาก
แต่การบอกว่า ไม่รัก มันยากยิ่งกว่า
คุณว่ามั้ยคะ???
edit @ 2007/01/14 17:24:13
