2007/Nov/28

 

ไข้ขึ้นเพราะรองเท้าส้นสูง 

ใครจะเชื่อบ้างล่ะ ว่ารองเท้าส้นสูงที่คุณผู้หญิงใส่กันทุกวันเนี่ยหล่ะ มันจะทำให้อิชั้นเป็นไข้????????

ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกัน มันเริ่มมาจากไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูงมานานมากทีเดียว

พอถึงเวลาต้องใส่มันอีกครั้งก็ไม่ได้คิดอะไร แต่หาทางเซบตัวเองเพื่อกันรองเท้ากัดไว้หมดแล้วนะ

แต่สุดท้ายแล้วรองเท่าไม่ได้กัด เพราะมันทำให้ขาเมื่อยระบบมไปทั้งขา ตั้งแต่นิ้วเท้า อุ้งเท้า น่อง

ที่ไม่น่าเชื่อก็คือเกิดอาการปวดก้นด้วยซ้ำไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อล่ะทีนี้

กลับมาตอนเย็นรีบเอาเท้าไปแช่น้ำอุ่น ตามคำแนะนำจากพี่ๆหลายๆคน

คืนนั้นนอนปวดเท้าเหมือนคนไปช็อปปิ้งมาทั้งวัน

ก็คิดว่าไม่เป็นอะไร วันรุ่งขึ้นใส่รองเท้าพื้นราบ (คือมันไม่มีส้นเลยหล่ะ) ตามปกติ

แต่ก็รู้สึกปวดขาอยู่เนืองๆแต่ยังไม่ทันพ้นกลางวันของวันรุ่งขึ้นเลย

รู้สึกแย่ๆชอบกล ขามันแข็งๆ แล้วก็รู้สึกว่าหนักมากๆ ช่วงน่อง

แล้วก็รู้ว่าการปวดเมื้ยนั่นหล่ะ เป็นสาเหตุของการไข้ขึ้น

เพราะกล้ามเนื้อล้ามากเกินกว่าจะรับไหว 

ตอนนี้บอกใครเค้าก็ว่า บ้า คนอื่น เค้าเป็นไข้แดด

แต่อิชั้นเป็น ไข้รองเท้าส้นสูง

บ้ามั้ยล่ะค่าทั่น

 

edit @ 28 Nov 2007 23:23:32 by ~--๏~* Cally*~๏--~

2007/Aug/21

หลังจากที่มานั่งคุยกับตัวเอง

ทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ผ่านมา

ไม่ว่าจะสิ่งที่แอ้มทำให้มันเกิดเอง รึว่าสิ่งที่ใครต่อใครหยิบยื่นให้

แว๊บบ...นึงในใจรู้สึกเสียดายเวลา

แต่ก็ดีใจที่ใช้เวลาได้อย่างรวดเร็วในการสำนึกตัว

สุดท้าย....ก็เพิ่งรู้ว่า โลกใบนี้มีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ

แค่เรานั่งงอมือ งอเท้าไม่ทำมันเอง

ตอนนี้ก็มีความสุขดีกับการเรียนภาษาสัปดาห์ละ 7 วัน

แล้วก็ทำงาน อาจดูว่ามันหนักไปหน่อย

แต่พอคนเรามีเป้าหมาย พลังมันก็มาเอง

ก็แค่เปลี่ยนเรื่อง focus จากความผิดหวังซ้ำซาก มาเป็นการเรียน การทำงาน

มันก็ทำให้น้ำหนักความรักเริ่มเบาบางลง

แต่กว่าจะคิดได้อย่างนี้ ก็เกือบจะแย่เหมือนกัน

แต่การคุยกับตัวเองตลอดเวลา (ประมาณคนบ้า)

ทำให้แอ้มรู้ว่า สิ่งที่ชีวิตเราต้องการคืออะไรกันแน่

แล้วปัญหาที่เราเจอ เราจะได้รับคำตอบจากตัวเอง

ว่าเราจะแก้ไขปัญหายังไง

ไม่ต้องปรึกษาใคร

ปรึกษาหัวใจเราเองเนี่ยหล่ะ

ดีที่สุดแล้ว

เชื่อแอ้มดิ...แอ้มลองมาแล้ว

ปล มันอาจจะดูคล้ายๆกับคนเพี้ยนๆก็เถอะ แต่ช่วงที่จิตเราเพี้ยนอยู่ เพี้ยนกลับเถอะคร้าบบบ

ปล 1 วันนี้ออกแนวสอนธรรมชอบกล เนอะๆๆๆ

ปล. 2 เอาเป็นว่าตอนนี้เฮฮา(กว่าเดิม)มากมาย สบายใจแล้วคับ

ปล 3 ความสุข เราต้องออกไปหามันนะคับ เพราะมันจะไม่เดินมาหาตัวเรา

2007/Aug/07

 

ขอโทษนะคะ

 

ที่วันนี้แอ้มขอไม่รับโทรศัพท์ของคุณ

 

แอ้มขอให้เราเลิกติดต่อกันสักพัก

 

เพราะทุกครั้งที่แอ้มได้ยินเสียงคุณ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดร้าวในใจ

 

เจ็บปวดกับการที่รู้ว่าคุณยังไม่สามารถเลือกใครได้

 

 

แอ้มเคยคิดว่าการที่แอ้มมาก่อน

 

มันจะทำให้คุณนักแอ้มมากกว่า

 

การที่แอ้มทำทุกอย่างเพื่อคุณ

 

คุณจะเห็นความดีของแอ้ม

 

แต่เปล่าเลย...

 

มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น

 

คุณก็ยังรักคนอีกคน- คิดถึงคนอีกคน

 

คุณรักคน 2 คนไปพร้อมๆกัน

 

ทุกครั้งที่คุณทำดีกับแอ้ม พูดดีกับแอ้ม

 

คุณก็เป็นกับอีกคนนึง

 

 

ขอโทษจริงๆนะคะ

 

ถ้าคุณไม่สามารถตัดสินใจได้

 

แอ้มขอตัดสินใจให้คุณเอง

 

แอ้มขอเดินออกมาเองดีกว่า

 

แอ้มเหนื่อยเกินกว่าที่จะทนกับสิ่งที่แอ้มได้รับแล้ว

 

มันมากมายเกินกว่าที่แอ้มจะรับไหว

 

ขอเวลาให้แอ้มได้อยู่คนเดียวสักพัก

 

ขอร้องนะคะ

 

อย่าตามแอ้มมาเลย

 

อย่าตามแอ้มกลับไปทั้งๆที่ใจคุณเองก็ยังตอบไม่ได้

 

ว่าคุณรักใคร???

 

 

หนึ่งนาทีของเรามันไม่เท่ากันหรอกคะ

 

หนึ่งนาทีของคนที่รอคอยคำตอบ

 

มันช่างเป็นอะไรที่ยาวนาน

 

หนึ่งนาทีของคนที่เฝ้าหาคำตอบ

 

มันเป็นอะไรที่สั้นนัก

 

 

มันเจ็บปวดแค่ไหนรู้ไม่คะ?

 

ที่คุณตอบแอ้มไม่ได้

 

ว่าใครคือคนที่คุณรักจริงๆ

 

 

แอ้มขอโทษนะคะ

 

ที่แอ้มไม่อดทนเพื่อความรักของเรา....

 

 

แอ้มขอโทษนะคะ

 

ที่ต้องทำเพื่อให้มันจบสักที

 

ทุกอย่างมันถูกยื้อมานานเกินไปแล้ว

มันเกินใจจะอดทน

 

 

 

 

edit @ 17 Jan 2008 22:35:42 by ~--๏~* Cally*~๏--~